Treść musisię przyznać.

Art. 50 to cztery różne obowiązki i dwie różne role.

Żaden z nich nie zależy od tego, czy system jest „wysokiego ryzyka”. Liczy się wyłącznie to, co robisz i w jakiej występujesz roli: dostawcy systemu czy podmiotu, który go stosuje.

AI pomogła czy AI zmieniła treść?

Obowiązek nie wynika z tego, że w procesie pojawiło się narzędzie AI. Wynika z tego, co narzędzie zrobiło z materiałem, który zobaczy odbiorca. Ta granica rozstrzyga większość codziennych przypadków, zanim w ogóle dojdzie do pytania o deepfake.

Reguła rozstrzygająca wątpliwości: jeżeli nie umiesz obronić zdania „to była wyłącznie techniczna korekta”, traktuj zmianę jako istotną i przejdź pełną ścieżkę. Retusz, który usuwa albo dodaje element sceny, to już modyfikacja treści, a nie edycja.

„To problem producenta modelu” — nieprawda.

Obowiązki dzielą się między dostawcę i podmiot stosujący. Kto osadza cudzy model we własnym procesie, publikuje wygenerowane materiały pod własną marką albo istotnie zmienia sposób działania systemu, nie może założyć, że wszystko „załatwił” dostawca technologii. Poniżej scenariusze, które w firmach powtarzają się najczęściej.

Trzy sposoby, żeby stać się dostawcą bez własnego modelu.

Sam prompt, własna persona asystenta czy podpięcie cudzego API zwykle nie czynią Cię dostawcą. Przesądza wprowadzenie systemu do obrotu albo oddanie go do użytku pod własną nazwą lub znakiem towarowym. Skutek jest poważny: przejmujesz cały pakiet obowiązków dostawcy, nie tylko te z art. 50.

Właściwy komunikat w złym miejscu nie liczy się.

Przepis narzuca nie tylko treść informacji, ale też jej formę i moment: jasno, w sposób rozróżnialny, najpóźniej przy pierwszej interakcji lub pierwszej ekspozycji, z uwzględnieniem wymogów dostępności. To znaczy, że etykieta w stopce albo wyłącznie w metadanych nie wykonuje obowiązku.

Same metadane nie oznaczą deepfake'a, jeżeli odbiorca potrzebowałby osobnego narzędzia, żeby je odczytać.

Krótko, konkretnie, bez prawniczego dymu.

Czego nie pisać: „AI mogło zostać użyte”. Asekuracyjna formuła nie jest informacją i nie wykonuje obowiązku.

Ikona jest opcjonalna. Obowiązek nie.

Komisja udostępniła zestaw ikon do oznaczania treści AI — pliki SVG i PNG w kilku wariantach kolorystycznych, do pobrania bez wymogu atrybucji. Występują w trzech odmianach znaczeniowych.

Ikona to warstwa wizualna, nie dowód zgodności. Jeżeli platforma przytnie kadr albo usunie warstwę graficzną przy eksporcie, obowiązek nadal jest po Twojej stronie. Zestaw: digital-strategy.ec.europa.eu — EU icons for labelling AI-generated content

Oznaczenie musi przeżyć kanał.

Największa część problemów nie powstaje przy decyzji, tylko przy przekazaniu materiału dalej. Upload, eksport, ponowny kadr i automatyczne przetwarzanie na platformie potrafią usunąć etykietę, metadane albo kontekst, w którym miała sens.

Test po publikacji: otwórz materiał jak zwykły użytkownik, na telefonie i na desktopie, zrób zrzut ekranu z datą. Przy przeniesieniu tego samego materiału na inny kanał ocenę trzeba powtórzyć — kontekst się zmienił.

Część przepisów przesunięto. Nie te o przejrzystości.

Rozporządzenie (UE) 2026/1744 przesunęło reżim systemów wysokiego ryzyka o kilkanaście miesięcy. Przejrzystość z art. 50, kompetencje AI z art. 4 i nadzór rynku zostały tam, gdzie były.

Bez działania wstecz: deepfake wygenerowany przed 2 sierpnia 2026 nie wymaga oznaczenia z mocą wsteczną. W finalnych Wytycznych liczy się data wygenerowania treści, a nie data jej publikacji — dlatego archiwum materiałów trzeba mieć uporządkowane i datowane. Ponowna publikacja albo nowa dystrybucja po tej dacie wymaga świeżej oceny kontekstu.

Nie da się oznaczyć czegoś, o czym nie wiesz, że istnieje.

AI rzadko jest wdrażana. Ona się pojawia — po aktualizacji. Klasyczny proces zarządzania zmianą tego nie wychwytuje, a audytor pyta o to w pierwszej kolejności.

Największym problemem nie będzie brak etykiety.
Będzie nim odkrycie, ile miejsc jej wymagało.

Dlatego pierwszy krok to rejestr zastosowań, nie rejestr narzędzi. Wpis z nazwą pakietu biurowego nie mówi nic. Wpis „generowanie odpowiedzi do klientów w kanale wsparcia, właściciel: kierownik supportu, publikowane na zewnątrz: tak” mówi wszystko — bo dopiero on odpowiada na pytanie, który ustęp art. 50 ma zastosowanie.

Plan na 90 dni — do wejścia kar KRiBSI.

Kolejność jest odwrotna do odruchowej. Najpierw ustalasz, jak organizacja naprawdę korzysta z AI. Politykę piszesz na końcu, kiedy jest co opisywać.